Sempre pensei que era mellor desafogarse escribindo que contandolle os teus problemas a alguén.. quizais prefiro este metodo porque nadie me pode decir o que pensa e facer que cambie a miña forma de pensar e ver as cousas.. quizais sexa eso ou simplemente porque teño medo de decir todo o que me ronda pola cabeza e soltarllo a quen debo.. si.. tamen quizais sexa eso..
O caso.Hoxe necesitote porque unha vez mais , cagueina.Si.. cagueina.. de tal forma que aqui estou escribindo pero desta vez prefiro publicalo porque sinto que é o mellor.. Xa sei.. poucos leectores me entenderedes xa que estou a escribir en Galego e sinceramente hoxe tanto me ten creo que me expresarei mellor así..
Son moitas as veces que escribo para desafogarme hoxe fareino por aqui..
As veces , por milesimas de segundos o medo apiadase de ti. Entra sen mais asi sen avisar e penetrache ata os osos facendo que unha lagrima brote dos teus ollos ata caer nas tuas meixelas.. O medo ven por diversas razón o meu medo é o amor.
Que raro soa verda? O amor , que tontería e esa!
Poucos me entenderan , tan so aqueles que esten enamorados dunha persoa tanto que cada detalle importe mais que o resto do mundo. Cando estas enamorado ainda que o queiras evitar todo o que digas ou fagas ten que ver directa ou indirectamente con esa persoa. Eu son desa clase de xente que os detalles son precisos para vivir e cada minima cousa conta.
Eu mesma me considero unha persona que cuida do seu , do importante e entre esas cousas importantes a que mais é él.
Él chegou e cambioume todo comprendin que o que vivira ata o momento non era nada comparados co que me tocou vivir con él. Aprendeume tantas cousas...
Nadie entende o que é amar ata que ama.. E unha sensación unica tan única que é capaz de cambiarche a forma de pensar e os teus sentimentos en cuestión de segundos.
Hoxe pasoume.. estaba tan ben.. tan contenta de pensar que mañan a noite fará un ano en que o coñecín.. Xamais pensei que despois de tantos baches aqui estaríamos pero xa ves.. a vida é unha caixa de sorpresas..
Pois eu tan contenta que estaba que recordo tocar aquel mobil e arderme as mans os ollos e o corazón..
O corazón da rabia.. Quizais sexa unha tonta por pensar todo o que pensei en tan so uns poucos segundos.. pero penseino e cagueina. Non podía mirarlle a cara e menos os ollos , que rabia , que carraxe..
Sabedes o que é o medo? Eu teño medo a que alguien veña e el me cambie por ese alguien.. Teño ese medo a que todo o que vivimos desaparezca e quizais poucos me entendades pero eu xamais poderei nomear o que sentín como celos. O meu non son celos o meu é medo. Medo a que ela ou calquera mo roube das mans porque sei que do corazón xamais poderá sair.. Porque todos decimos " que perfecto é o meu mozo" e nese todos incluiome eu.. pero e que él .. él e tan perfecto que nadie ten palabras malas que decirme o seu respecto.. e tan bo.. e eu tan tonta..... Sei o que estará pensando.. a sua.. pois si a de él porque o que él me fai sentir nadie o poderá reemplazar.
Tratei de explicarllo.. el finxiu entendelo pero eu ben sei que a miña forma de pensar é dificil de entender.. sempre o supen.. poucos me entenden.. pero unha vez mais sei que a caguei.. que é unha cousa mais que añadir a lista de cousas mal feitas.. e xa son tantas..
Cantas veces a caguei.. e sobretodo hoxe o día anterior o noso día..
Quizais non o aceptes e digas " non te comas mais a cabeza parva" e sei que cando me vexas volverás a secarme as vagoas e sorindo me daras miles de bicos para que cale dunha vez..
Ainda asi .. despois de meter a pata ata o fondo en cada unha das miñas meteduras , das que quero aprender , direiche que o sinto , que me perdoes , que son estupida...
Quizais o amor sexa asi de complicado.. un minuto ben é o seguinte as cousas cambian , quizias sexa cuestión de intentar que todo vaia ben.. pero asi son eu a estupida que sempre mete a zoca.
A tua. E a que ainda que non o entendas eu son a estupida que te ama e te amará pase o que pase e estes con quen estés.
Seis de Enero de 2012.
