Hola..
Xa
estou outra vez aqui porque sinto a necesidad de escribir.. de decir
como verdadeiramente me sinto..e eu son das que sempre pensei que non
hai nada mellor que rayarse unha sola para non rayar os demais..
E por
eso che teño tanto cariño , blogger , porque sempre estás ti
para axudarme nestes casos.. cando nadie está , porque xa non teño
a nadie..
Como
empezar a falar de algo que non sei si algunha vez empezou.. Falar de
ti , de nos e de porque , de porque prefires apagar a partida en vez
de continuar xogando ata ganar..
Foron
moitas as veces nas que fallamos , nas que na pantalla apareceu un
"game over" e preferimos descansar por un tempo.. pero
finalmente volvias. Encendias a pantalla e presionando o botón "x"
continuabas.. ahi estaba eu.. superando as batallas perdidas por ti e
por min.. ganandolle os malos momentos porque para min os bos
sustituianos con creces.. pero tras varias partidas comenzo a
preguntarme si esto é unha batalla en parella ou un duelo. E comenzo
a decantarme polo segundo.. porque nos videoxogos as parellas xogan
xuntas.. caindose e levantandose .. un axudandolle o outro.. non
avandonando porque pensas que a outra persona o fará mellor sen ti.
Desta
vez preguntome si a videoconsola se estropeou , se un dos chips
deixou de funcionar ou tan solo é unha estrago temporal. Pero.. e si
é un estrago temporal.. preguntome si serei capaz de soportalo unha
vez mais.. soportar pensar en que acabaremos igual.. ti deixando todo
, dandote por vencido e eu.. outra vez asi.. feita.. unha merda.
Todos
me din que teño que ter orgullo , que teño que aprender a decir non
, a que cando volvas .. ( si.. ainda espero esa posibilidade ) sepa
decir que non.. pero despois de todo preguntome si serei capaz..
porque.. son tonta , masoca ou todo o que a xente me queira chamar..
pero non saben o que eu sentin por ti.. nin o que ti sentiches por
min.. e ahora? Ahora que nos queda.. eu.. sin nada e ti.. ti mais do
mismo..
Comenzaran
as preguntas , a xente e os porques , uns porques que rondan na miña
cabeza e non me deixan en paz..
Supoño
que asi , será mellor , que para os dous esto é o mellor.
Deixalo a tempo para non combertirse nunha carga.. para non
odiarnos..
Espero
que non me sustituias da noite pa mañá , que deixes un tempo de
marxen para que consiga verte doutra forma.. que nos deixes un tempo
para min e para ti , para non facernos daño.. porque desde o
primeiro momento en que te coñecín tiña algo claro , coma ti ,
ningún.
Creo
que sempre te amarei , quizais as cousas cambien , moito ,
demasiado.. pero recorda , ti foches o que me ensinaches todo e por
eso mismo che estarei agradecida toda unha vida..
Sempre
, a tua enana.
E
a de ninguén mais...
