Unha despedida a tempo é unha victoria.

Hola..

Xa estou outra vez aqui porque sinto a necesidad de escribir.. de decir como verdadeiramente me sinto..e eu son das que sempre pensei que non hai nada mellor que rayarse unha sola para non rayar os demais.. 

E por eso che teño tanto cariño , blogger ,  porque sempre estás ti para axudarme nestes casos.. cando nadie está , porque xa non teño a nadie.. 

Como empezar a falar de algo que non sei si algunha vez empezou.. Falar de ti , de nos e de porque , de porque prefires apagar a partida en vez de continuar xogando ata ganar.. 

Foron moitas as veces nas que fallamos , nas que na pantalla apareceu un "game over" e preferimos descansar por un tempo.. pero finalmente volvias. Encendias a pantalla e presionando o botón "x" continuabas.. ahi estaba eu.. superando as batallas perdidas por ti e por min.. ganandolle os malos momentos porque para min os bos sustituianos con creces.. pero tras varias partidas comenzo a preguntarme si esto é unha batalla en parella ou un duelo. E comenzo a decantarme polo segundo.. porque nos videoxogos as parellas xogan xuntas.. caindose e levantandose .. un axudandolle o outro.. non avandonando porque pensas que a outra persona o fará mellor sen ti. 

Desta vez preguntome si a videoconsola se estropeou , se un dos chips deixou de funcionar ou tan solo é unha estrago temporal. Pero.. e si é un estrago temporal.. preguntome si serei capaz de soportalo unha vez mais.. soportar pensar en que acabaremos igual.. ti deixando todo , dandote por vencido e eu.. outra vez asi.. feita.. unha merda. 

Todos me din que teño que ter orgullo , que teño que aprender a decir non , a que cando volvas .. ( si.. ainda espero esa posibilidade ) sepa decir que non.. pero despois de todo preguntome si serei capaz.. porque.. son tonta , masoca ou todo o que a xente me queira chamar.. pero non saben o que eu sentin por ti.. nin o que ti sentiches por min.. e ahora? Ahora que nos queda.. eu.. sin nada e ti.. ti mais do mismo.. 

Comenzaran as preguntas , a xente e os porques , uns porques que rondan na miña cabeza e non me deixan en paz.. 

Supoño que asi , será mellor  , que para os dous esto é o mellor. Deixalo a tempo para non combertirse nunha carga.. para non odiarnos.. 

Espero que non me sustituias da noite pa mañá , que deixes un tempo de marxen para que consiga verte doutra forma.. que nos deixes un tempo para min e para ti , para non facernos daño.. porque desde o primeiro momento en que te coñecín tiña algo claro , coma ti , ningún.

Creo que sempre te amarei , quizais as cousas cambien , moito , demasiado.. pero recorda , ti foches o que me ensinaches todo e por eso mismo che estarei agradecida toda unha vida..

Sempre , a tua enana.

E a de ninguén mais...