La octaba marabilla , el paraiso , un lugar de sueños , un lugar llamado Nueva York.(L)

Sentir la nieve recorrer tu piel , el frio del invierno y tus brazos dandome calor.(L)

* * *
* *
* *
* *
* *
* *
* *
* *
* *
* *
* *
*

domingo, 10 de marzo de 2013

Unha despedida a tempo é unha victoria.


Hola..
Xa estou outra vez aqui porque sinto a necesidad de escribir.. de decir como verdadeiramente me sinto..e eu son das que sempre pensei que non hai nada mellor que rayarse unha sola para non rayar os demais.. 
E por eso che teño tanto cariño , blogger ,  porque sempre estás ti para axudarme nestes casos.. cando nadie está , porque xa non teño a nadie.. 
Como empezar a falar de algo que non sei si algunha vez empezou.. Falar de ti , de nos e de porque , de porque prefires apagar a partida en vez de continuar xogando ata ganar.. 
Foron moitas as veces nas que fallamos , nas que na pantalla apareceu un "game over" e preferimos descansar por un tempo.. pero finalmente volvias. Encendias a pantalla e presionando o botón "x" continuabas.. ahi estaba eu.. superando as batallas perdidas por ti e por min.. ganandolle os malos momentos porque para min os bos sustituianos con creces.. pero tras varias partidas comenzo a preguntarme si esto é unha batalla en parella ou un duelo. E comenzo a decantarme polo segundo.. porque nos videoxogos as parellas xogan xuntas.. caindose e levantandose .. un axudandolle o outro.. non avandonando porque pensas que a outra persona o fará mellor sen ti. 
Desta vez preguntome si a videoconsola se estropeou , se un dos chips deixou de funcionar ou tan solo é unha estrago temporal. Pero.. e si é un estrago temporal.. preguntome si serei capaz de soportalo unha vez mais.. soportar pensar en que acabaremos igual.. ti deixando todo , dandote por vencido e eu.. outra vez asi.. feita.. unha merda. 
Todos me din que teño que ter orgullo , que teño que aprender a decir non , a que cando volvas .. ( si.. ainda espero esa posibilidade ) sepa decir que non.. pero despois de todo preguntome si serei capaz.. porque.. son tonta , masoca ou todo o que a xente me queira chamar.. pero non saben o que eu sentin por ti.. nin o que ti sentiches por min.. e ahora? Ahora que nos queda.. eu.. sin nada e ti.. ti mais do mismo.. 
Comenzaran as preguntas , a xente e os porques , uns porques que rondan na miña cabeza e non me deixan en paz.. 
Supoño que asi , será mellor  , que para os dous esto é o mellor. Deixalo a tempo para non combertirse nunha carga.. para non odiarnos.. 
Espero que non me sustituias da noite pa mañá , que deixes un tempo de marxen para que consiga verte doutra forma.. que nos deixes un tempo para min e para ti , para non facernos daño.. porque desde o primeiro momento en que te coñecín tiña algo claro , coma ti , ningún.
Creo que sempre te amarei , quizais as cousas cambien , moito , demasiado.. pero recorda , ti foches o que me ensinaches todo e por eso mismo che estarei agradecida toda unha vida..
Sempre , a tua enana.
E a de ninguén mais... 

viernes, 4 de enero de 2013

En cuestión de segundos..

Facia demasiado tempo que non me pasaba por aqui.. Hoxe unha vez mais necesitote.. Non sei porque pero coma de costume prefiro expresar o que sinto a base de palabras hacia nadie en concreto ou quizais si..a elas.. as teclas do meu ordenador..
Sempre pensei que era mellor desafogarse escribindo que contandolle os teus problemas a alguén.. quizais prefiro este metodo porque nadie me pode decir o que pensa e facer que cambie a miña forma de pensar e ver as cousas.. quizais sexa eso ou simplemente porque teño medo de decir todo o que me ronda pola cabeza e soltarllo a quen debo.. si.. tamen quizais sexa eso..
O caso.Hoxe necesitote porque unha vez mais , cagueina.Si.. cagueina.. de tal forma que aqui estou escribindo pero desta vez prefiro publicalo porque sinto que é o mellor.. Xa sei.. poucos leectores me entenderedes xa que estou a escribir en Galego e sinceramente hoxe tanto me ten creo que me expresarei mellor así..
Son moitas as veces que escribo para desafogarme hoxe fareino por aqui..


As veces , por milesimas de segundos o medo apiadase de ti. Entra sen mais asi sen avisar e penetrache ata os osos facendo que unha lagrima brote dos teus ollos ata caer nas tuas meixelas.. O medo ven por diversas razón o meu medo é o amor.
Que raro soa verda? O amor , que tontería e esa!
Poucos me entenderan , tan so aqueles que esten enamorados dunha persoa tanto que cada detalle importe mais que o resto do mundo. Cando estas enamorado ainda que o queiras evitar todo o que digas ou fagas ten que ver directa ou indirectamente con esa persoa. Eu son desa clase de xente que os detalles son precisos para vivir e cada minima cousa conta.
Eu mesma me considero unha persona que cuida do seu , do importante e entre esas cousas importantes a que mais é él.
Él chegou e cambioume todo comprendin que o que vivira ata o momento non era nada comparados co que me tocou vivir con él. Aprendeume tantas cousas...
Nadie entende o que é amar ata que ama.. E unha sensación unica tan única que é capaz de cambiarche a forma de pensar e os teus sentimentos en cuestión de segundos.
Hoxe pasoume.. estaba tan ben.. tan contenta de pensar que mañan a noite fará un ano en que o coñecín.. Xamais pensei que despois de tantos baches aqui estaríamos pero xa ves.. a vida é unha  caixa de sorpresas..
Pois eu tan contenta que estaba que recordo tocar aquel mobil e arderme as mans os ollos e o corazón..
O corazón da rabia.. Quizais sexa unha tonta por pensar todo o que pensei en tan so uns poucos segundos.. pero penseino e cagueina. Non podía mirarlle a cara e menos os ollos , que rabia , que carraxe..

Sabedes o que é o medo? Eu teño medo a que alguien veña e el me cambie por ese alguien.. Teño ese medo a que todo o que vivimos desaparezca e quizais poucos me entendades pero eu xamais poderei nomear o que sentín como celos. O meu non son celos o meu é medo. Medo a que ela ou calquera mo roube das mans porque sei que do corazón xamais poderá sair.. Porque todos decimos " que perfecto é o meu mozo" e nese todos incluiome eu.. pero e que él .. él e tan perfecto que nadie ten palabras malas que decirme o seu respecto.. e tan bo.. e eu tan tonta..... Sei o que estará pensando.. a sua.. pois si a de él porque o que él me fai sentir nadie o poderá reemplazar.

Tratei de explicarllo.. el finxiu entendelo pero eu ben sei que a miña forma de pensar é dificil de entender.. sempre o supen.. poucos me entenden.. pero unha vez mais sei que a caguei.. que é unha cousa mais que añadir a lista de cousas mal feitas.. e xa son tantas..
Cantas veces a caguei.. e sobretodo hoxe o día anterior o noso día..
Quizais non o aceptes e digas " non te comas mais a cabeza parva" e sei que cando me vexas volverás a secarme as vagoas e sorindo me daras miles de bicos para que cale dunha vez..
Ainda asi .. despois de meter a pata ata o fondo en cada unha das miñas meteduras , das que quero aprender , direiche que o  sinto , que me perdoes , que son estupida...
Quizais o amor sexa asi de complicado.. un minuto ben é o seguinte as cousas cambian , quizias sexa cuestión de intentar que todo vaia ben.. pero asi son eu a estupida que sempre mete a zoca.
A tua. E a que ainda que non o entendas eu son a estupida que te ama e te amará pase o que pase e estes con quen estés.

Seis de Enero de 2012.



miércoles, 8 de agosto de 2012

Solo soy feliz a tu lado..

Llevar todo el día pensando en él y por fin verle. Esta ahí, esperando, con la misma sonrisa que seguramente tu llevarás. El primer beso, fugaz, rápido, pero tan intenso... Y empiezas a caminar, a veces te coge de la cintura, otras de la mano... Que sorprendentemente siempre tiene calientes. Y las horas se te pasan volando. Así de injusta es la vida. No te lo puedes creer, pero te tienes que ir ya. El beso de despedida sin duda es el mejor... Mas largo, como diciendo que te quedarías ahí toda la vida, pero dejando ganas de más. Os separáis, mirada intensa y quemadora.... Y un adiós que cuesta pronunciar. Pero lo mejor no acaba aquí, vuelves a casa con la mayor cara de idiota del mundo, un mezcla entre felicidad infinita y risa tonta. Y piensas en él todo el camino, y él se encarga de que lo sigas haciendo, con el mensaje de después... Que hace que te quieras dar media vuelta para buscarlo y darle solo un beso más, por mínimo que sea.

Que porque te quiero.. pues..

Porque aun que en algún momento hayas sido tú el que me ha hundido,también has sido el que me ha sacado a flote.Por que por muchos obstáculos que haya,vienes a por mí.Me rescatas de la melancolía y de la tristeza.Te quiero por que cuando te digo ¨dejáme,quiero estar sola¨,me ignoras y te quedas a mi lado.Por que cuando descargo mi rabia contigo,no me dices nada,simplemente,me abrazas.Te quiero por que aun que el mundo se estuviera derrumbando en este mismo instante,tu dirías: ¨no te preocupes,todo irá bien¨.Y por muy increible que parezca,te creería,lo sé.Te quiero,por que eres el paracaídas que frena mi caída cuando me lanzo al vacío.Ahora ya sabes por que me encantas.No podría cambiar todo esto.No podría cambiar por nada tu sonrisa.El amor que siento por tí,llega a tal punto,que prefiero vivir un día contigo,que una vida entera sin ti.Por que...¿sabes?Puede que haya cometido muchos errores a lo largo de mi vida,pero si hay algo que volvería hacer irrepetidas veces,sería tropezarme contigo.

Gracias , te quiero.



Por esa persona que soporta; tu mal humor, tus bromas pesadas, tubipolaridadtus problemas y aun asi esta siempre a tu lado.

Lo siento , te has convertido en la persona más importante de mi vida..

Me gusta cuando llego a casa y huelo a ti, después de haberme pasado el día a tu lado; me gusta cuando te pasas el día metiéndote conmigo; me gusta cuando me tocas el pelo; me gusta que todo el tiempo que paso a tu lado me parezca poco; me gusta cuando te me quedas mirando como un bobo; me gusta cuando me agarras por el brazo solo para sentirme más cerca; me gusta cuando me cuentas que soy una de las pocas; me gusta cuando me dices que estoy loca; me gustan nuestras risas, nuestros miles de te quieros; me gustan esos besos interminables, como si todo dependiera de ello; me gusta estar a tu lado tardes enteras; me gusta cuando me mandas mensajes; me gusta cuando me dices que te encanto; me gusta cuando me dices que no me valla; me gusta todo lo que haces para quedarnos dos milésimas de segundo solos y besarme y me gustan tus besos, tus abrazos y tú, y no quiero perderte, ya no.

Un instante.

¿Recuerdas ese momento, cuando le miras a los ojos y sin más, lo sabes? Que es... él. Que no hay nada más en el mundo, es un instante, una décima de segundo, le miras y de pronto estás completamente segura de todo. Y sí, puede que todo se acabe yendo a la mierda con el tiempo, que toda esa seguridad desaparezca. Pero eso da igual, hubo un instante en el que él, para ti, fue absolutamente todo.

Un te quiero , se queda corto.

Hay cosas que solo las entendemos nosotros, y que aún así ni si quiera sabemos expresar.
Aunque tengas un mal día, un día normal, o un buen día, hay cosas que solo te fijas tu; cosas pequeñas pero importantes. O por lo menos para ti. Cuando quieres a alguien de verdad, se nota. Sientes cosas, algo así...
Cuando le ves de lejos sientes ganas de salir pitando, abrazarle y no soltarle jamás. Cada segundo es una razón por la que estar compartiéndolo con el. Cuando le ves sonreís a lo lejos, te das cuenta de la suerte que tienes al tenerle en tu vida, y sonríes con una sonrisa tonta, de esas que solo tu sabes porque la realizas de esa forma. A veces te imaginas a los dos a la orilla de la playa salpicándoos y rebozandoos por la arena. Sus besos son el mejor sabor que hay en mundo; hasta tu lengua tiene nueva papila gustativa exclusivamente para sentirlos mejor. Lo que más deseas en el mundo, por encima de todo es que él sea feliz. No te permitirías fallarle nunca más.Si le miras a los ojos no quieres apartar la mirada, es como sumergirte en el mundo del paraíso.
Y esto señoritas y señoritos, no es ser una persona rara y ''cursi''. Es estar enamorada hasta las trancas. Estar loca por sus huesos. Morir por eternizarnos juntos. Darnos la vida recíprocamente.
Puede que mis errores no los puede borrar ni con tipes ni con rotulador permanente, pero quizás con un boli bic, pueda hacer una raya tachando los errores y escribir en una nueva hoja, en la que lleve nuestros nombres.Y así tu y yo hemos superado mis errores, mis gilipolleces. Pero es por amor es por una buena causa.

Me quiere , no me quiere..

Me entretengo en sentarme y en quitarle pequeños pétalos a una flor que no tiene culpa de lo que yo siento hacia ti, de lo que sentimos el uno hacia el otro. El sol me ilumina la cara y se dibuja inconscientemente una sonrisa en mis labios ¿Ves? Tan solo pensando en ti haces que me recorra el cuerpo un cosquilleo, miro los pétalos que dejo caer en el suelo y sigo repitiendo: Me quiere... No me quiere... Me quiere... Ya se cual es la respuesta, porque he escuchado como tus labios me la susurraban al oído millones de veces, pero no me canso de oírla. Es increíble como en poco tiempo te has convertido en algo imprescindible para mi vida, si te digo la verdad... simplemente te has convertido en mi vida. Jamás me cansaré de las palabras que me dedicas con todo tu cariño, del sonido de tu voz o el de tu risa...que conozco bastante bien como si fuera mi canción favorita, de como me miran tus ojos con tanta ilusión cada vez que nos vemos, no me cansaré de nuestros silencios.. que sin decir nada lo dicen todo... De todos nuestros besos... que para mi tienen el sabor más dulce.. , Jamás me cansaré de nuestros mensajes antes de irnos a dormir que hacen que me acueste con una sonrisa en la cara. Nunca me cansaré de decir que mi felicidad no tiene precio... mi felicidad lleva tu nombre... Dejo caer el último pétalo de la flor... que acaba en un ''Me quiere'' y con esa sonrisa que permanece en mis labios.
Me entretengo en sentarme y en quitarle pequeños pétalos a una flor que no tiene culpa de lo que yo siento hacia ti, de lo que sentimos el uno hacia el otro. El sol me ilumina la cara y se dibuja inconscientemente una sonrisa en mis labios ¿Ves? Tan solo pensando en ti haces que me recorra el cuerpo un cosquilleo, miro los pétalos que dejo caer en el suelo y sigo repitiendo: Me quiere... No me quiere... Me quiere... Ya se cual es la respuesta, porque he escuchado como tus labios me la susurraban al oído millones de veces, pero no me canso de oírla. Es increíble como en poco tiempo te has convertido en algo imprescindible para mi vida, si te digo la verdad... simplemente te has convertido en mi vida. Jamás me cansaré de las palabras que me dedicas con todo tu cariño, del sonido de tu voz o el de tu risa...que conozco bastante bien como si fuera mi canción favorita, de como me miran tus ojos con tanta ilusión cada vez que nos vemos, no me cansaré de nuestros silencios.. que sin decir nada lo dicen todo... De todos nuestros besos... que para mi tienen el sabor más dulce.. , Jamás me cansaré de nuestros mensajes antes de irnos a dormir que hacen que me acueste con una sonrisa en la cara. Nunca me cansaré de decir que mi felicidad no tiene precio... mi felicidad lleva tu nombre... Dejo caer el último pétalo de la flor... que acaba en un ''Me quiere'' y con esa sonrisa que permanece en mis labios.

miércoles, 30 de mayo de 2012

Aveces es necesario decir adios..

La felicidad llega cuando menos lo esperamos pero tan bien se va cuando más la necesitamos.. La vida se compone de baches y aunque aveces no nos guste hay que seguir.. a pesar de que algunas cosas cambien. Te toca continuar ya no solo por los demás sino por nosotros mismos , porque todos nos merecemos ser felices y dicen que el tiempo ayuda a olvidar , a recapacitar , a perdonar.. y sobretodo a continuar.. aveces necesitamos enterrar lo vivido y seguir otro camino. Comenzar de cero y seguir otros pasos.. quizás nunca serán los mismos , quizás nunca más tocaremos las mismas manos , quizás nunca digamos las mismas cosas , quizás nunca besemos los mismos labios.. porque quizás ya nunca nada será igual.. porque todo se acaba y quizás este sea el punto y final pero todo lo que has vivido hasta ahora por muy bueno o muy malo que haya sido ya forma parte de tu vida y eso nada ni nadie lo puede cambiar.. Los recuerdos permanecen y de ellos aprendes.. aveces nos empeñamos en olvidar lo vivido y resulta inútil .. y es justo entonces cuando comienzas a preguntarte que has hecho mal , que ha pasado con los te quiero y con las palabras de cariño.. te preguntas tantas cosas que callas por miedo a reproches y comienzas a plantearte si prefieres no saber nada más  , si prefieres ignorar el porqué o si prefieres saber más.. saber el porqué de todo.. van pasando los días y las dudas se acumulan pero tu sigues callada sin saber ni que decir ni como reaccionar sin saber que hacer ahora.. tienes que cambiar tu rutina de vida y en eses momentos en los que antes estarías haciendo otras cosas  ahora es cuando piensas , piensas si debes una disculpa un perdón para no crear más problemas.. pero sabes que necesitas tiempo , tiempo para acostumbrarte , para entender lo que aun no entiendes, necesitas aclararte primero .. esperas que esto sea lo mejor que ahora toca decir adios con la mano abierta por si decide volver y sabes que buscarás en otros labios el sabor de unos que ya te han dejado huella , para siempre.

miércoles, 16 de mayo de 2012

Porque al final del día, en realidad no buscamos grandes respuestas sino pequeños consuelos. Por encima de todo lo que nos ocurra en la vida, muy por encima de todos nuestros problemas, vivencias, preguntas sin resolver, dudas, logros, pequeñas aventuras, disgustos, satisfacciones… en el fondo lo que todos queremos, lo que todos necesitamos es no morir solos, morir en paz, sentir que la vida ha merecido la pena.
Hazme rabiar hasta que no pueda evitar besarte. Haz eso que sabes que me encanta que hagas. Sonríe de esa forma que me vuelve loca. Acaríciame muy despacito mientras yo me hago la dormida apoyada en tu pecho. Crea en mi esa sensación de felicidad máxima con solo un guiño acompañado de un beso al aire. Ríete de mí cada vez que pasemos al lado de alguna que te mire y yo me ponga celosa.Insiste cada vez que te diga que no. Dime que me quieres, pero no con palabras. Susurrame lo guapa que voy cada día. Hazme llorar, pero solo de risa. Ten detalles conmigo, pero no detalles de papel.Hazme callar con un beso cada vez que me de la rabieta de niña tonta. Quiéreme pero de una forma que nadie entienda, que solo tu y yo podamos saber con simples miradas. Haz todo aquello que un día prometiste que haríamos juntos. Consigue que no pueda evitar sonreír cuando esté a tu lado. Discútemelo todo, pero nunca te pases de listo. Cuando me ponga pesada, dame la razón como a los tontos y haz que me enfade. Cuando quiera irme no me dejes. Cuando me hunda, recógeme pero nunca te hundas conmigo.
En un instante, en un solo instante se puede derrumbar todo aquello que creías que jamás se derrumbaría, se puede derrumbar toda tu felicidad. ¿Y entonces qué? Entonces es hora de plantarle cara al miedo y al orgullo y luchar con todas tus fuerzas para seguir adelante esperando que toda aquella felicidad y alegría vuelvan a ti. No, no es fácil. Pero nadie dijo que lo fuera. Pero en eso se basa la vida, ¿no? en caer y volver a levantarse en seguir adelante y no quedarte en los baches, en sacar las cosas buenas de todo lo malo que te ocurra y en saber sonreírle a la vida aunque ella no te sonría a ti siempre. Y lo que hoy es una despedida, quizás mañana sea un saludo.

SONRISAS.

A sonreír se aprende habiendo llorado mucho. Cuando te suena cualquier principio. Cuando deja de sorprenderte cualquier final. A sonreír de empieza en cuanto se aprende a soñar flojito. La sonrisa constituye el símbolo universal de la complicidad. Una sonrisa bien dibujada siempre te va a ayudar, a ti y seguramente a los demás también. La sonrisa crece, la sonrisa calla, la sonrisa escucha, se puede sonreír incluso cuando se llora. De cualquier modo si hay algo que realmente me fascina del acto de sonreír es lo mucho que se obtiene frente a lo poco que cuesta. Lo poco que abunda frente a lo gratis que es. Lo bien que conozco el teorema, lo poco que me lo sé.

Que es la vida?

Nunca te has parado a pesar que significa vivir? Yo continuamente y NUNCA he encontrado la respuesta adecuada. Aveces pienso que es lo mejor que me pudo pasar , gracias a mis padres estoy aqui "viviendo" y eso ya es algo. Muchas veces vivir significa tener algo y yo no me puedo quejar , tengo casa , amor , salud , algo de dinero , comida , amistades y la mejor familia pero muchos no disponen de todas estas cosas y para ellos eso ya no significa vivir.La vida se puede considerar por los pequeños momentos de felicidad pero cuando todo te va mal , cuando nada tiene sentido ese significado de "vida" se escurre por tus manos. Aveces vivir significa tener una persona especial al lado , esa que te dá fuerzas para seguir.. pero que sucede si esa persona se va?  y si no regresa.. ? en ese caso creemos que nuestra "vida" se va con ella.La vida se mide por sonrisas por momentos felices pero muchas veces por largas temporadas no hay ni un rayo de sol que salga a despejar tu cielo nublado y en cosa de segundos lo que llamamos "vida" se nos puede acabar. La vida a mi forma de ver es una pequeña llama , se enciende rápido con algo de empeño , entre esas llamas unas son más grandes que otras , las más grandes perduran más tiempo y las pequeñas pronto se apagan.Aunque unas tarden más que otras , todas y cada una de ellas se van apagando una por una y finamente que queda? Nada. Unas simples cenizas que permanecerán allí durante un periodo de tiempo pero como todo en esta vida desaparecerán para siempre , incluso en nuestras memorias quedando así como algo insignificante que estuvo permaneció y se marcho. La vida llega , la "vives" a tu forma y se acaba. Por eso que yo creo que no siempre tenemos que encontrarle una solución a las preguntas simplemente intentar "disfrutar" a nuestro modo lo que nosotros llamamos "vida", porque no todos vivimos igual y eso es lo que nos hace diferentes y únicos.
Cuantas veces te has parado a pensar en cosas que ya han pasado o esperas que pasen? Yo creo que más de 1000 y quizás por eso me cuesta aparentar estar bien muchas veces, no se me dá muy bien fingir. Pretendo siempre ser sincera , con la verdad por delante. Cuando me dicen algo que me parece mal le suelo dar demasiadas vueltas y casi nunca llego a una conclusión necesaria.. simplemente paso y continuo. Creo conocer a la gente y creo fácilmente que los siempres se cumplen , callo muchas cosas por miedo o verguenza. Me defraudan continuamente y aveces me siento sola , apesar de que sé que no lo estoy , tenemos que darnos cuenta de que no siempre la gente está aí , unos te ayudan hoy con un problema , mañana otros , unos están hoy  y mañana otros completamente diferentes. La vida es así un ir y venir de cosas y es increible que rápido pasa. Tu decides como vivirla.

sábado, 7 de abril de 2012

Ich liebe dich.

No aguanto más, tequiero y ya no encuentro manera ni forma decirlo, eres un vicio, mi mejor consolación, siento que necesito estar contigo en todo momento. Y, si, lo reconozco, puedo parecer una loca si digo que lo único que tengo ganas de hacer es besarte y sentirte, que me hagas caricias inexsistentes y que solo quieras tenerme, que vivamos mil y una nueva aventura, bailar bajo la lluvia, que me recuerdes como algo maravilloso, pues yo te recuerdo como algo mucho mas que eso. Que me recuerdes que me quieres en un milisegundo, que no haya pasado, que no haya futuro, que vivamos el presente alocadamente, tener ganas el uno del otro, porque por cada sonrisa que me sacas tu termometro del amor sube unos diez grados. Eres mi droga.

Que mi felicidad tiene tu nombre.

Me han preguntado muchas veces haber cual es mi sueño, y siempre he contestado con cosas como, tener una casa grande, viajar a muchos sitios, tener un conjunto de ropa para cada dia del año... pero en el fondo se que no es asi, en el fondo se que mi unico sueño es despertar cada dia a tu lado, entre tus brazos, y que nada mas despertarme tu me comas a besos. Si, ese es mi sueño.

Las cosas cambian , la gente tambien.

 Siempre voy con mi cámara a todos los lados, y sabeis porque? pues porque cuando me siento sola en casa , cuando despues de tanto tiempo nada tiene sentido , cuando pienso que esas personas ya no son las mismas que han cambiado  miro esas fotos, esas fotos que saque en momentos determinados , en momentos de risas , de felicidad , de pensar que si que existian los siempres , momentos en los que pensaba que esas personas no me iban abandonar , y si esos puñeteros días mi cámara no me acompañara  ahora no quedaria nada de lo que un dia fue. 




Adoro las fotografías porque nunca cambian , incluso cuando las personas que salen en ellas si lo hacen...